( ر ) يك روز ام ايمن با چشم اشك‌بار به خدمت رسول مختار آمد عرض كرد فاطمه را به شوهر دادى و او را نثارى كه شريف عروسان است نفرمودى رسول خدا فرمود اى ام ايمن اين چه سخن است كه مىگويى مگر نمىدانى كه خداى عز و جل هنگامى كه فاطمه را براى على تزويج كرد فرمان كرد اشجار بهشت را كه فروريزند از حلي و حلل و ياقوتها و درها و زمردها و استبرقها فاخذوا منها ما لا يعلمه إلّا اللّه ( فاطمه و عبادت ) ( نا ) از امام حسن مجتبي روايت مىكند كه آن حضرت فرمود در دنيا عابدتر از مادرم فاطمهء زهرا نديدم چندان در محراب عبادت قيام مىنمود كه قدمهاى مباركش ورم كرد « 1 » و در علل الشرائع بسند خود از امام حسن عليه السّلام روايت مىكند كه مادرم را در شب جمعه نگران شدم كه همى بين ركوع و سجود شب را بصبح رسانيد و همى در حق مؤمنين دعا مىفرمود و نام بسيارى از مؤمنين و مؤمنات را ذكر مىكرد و اكثار در دعا مىنمود من گفتم اى مادر چرا براى خود دعا نمىنمائى همچنان‌كه براى غير دعا مىكنى فرمود اى فرزند اول همسايگان مقدمند و نيز موسى بن جعفر از پدران خود حديث كند كه فاطمه گاهى كه زن و مرد مسلمانان را دعا مىكرد بخويشتن نمىپرداخت گفته‌اند اى دختر رسول خدا شما مردم را بدعا ياد مىفرمائيد و خويشتن را فراموش مىنمائيد فرمود اول بايستى نگران همسايه و بعد نگران خويش بايد شد بايد دانست كه حقيقت عبادت اطاعت خداى تعالي است و قيام بامتثال

--> ( 1 ) قامت فى محرابها حتى تورمت قدماها و فى علل الشرائع بسنده عن الحسن عليه السلام قال رايت امى فاطمه قامت فى محرابها ليلة جمعتها لم تزل راكعة ساجده حتى اتضح عمود الصبح و سمعتها تدعو للمؤمنين و المؤمنات و تسميهم و تكثر الدعاء لهم و لا تدعو لنفسها بشيء فقلت لها يا اماه لم لا تدعين لنفسك كما تدعين لغيرك فقالت يا بنى الجار ثم الدار